Πέμπτη, 4 Απριλίου 2019

Προς το Νέο Παραγωγικό Μοντέλο


Σε πολλές διατυπώσεις της Αριστεράς και των αριστερών, η αναφορά στο Νέο Παραγωγικό Μοντέλο, μια αναφορά προφανώς σε παραγωγικές επιλογές και παραγωγικές σχέσεις, μπορεί να αφορά εύκολες υποσχέσεις και παρουσιάσεις πολιτικών, ή και πιό σοβαρές προσπάθειες περιγραφής στόχων και στρατηγικών. Η επιλογή της ευκολίας είναι η πιο συνηθισμένη εκδοχή, καθώς επιχειρείται να αποκτήσουν ανατρεπτική πατίνα, χρήσεις αυτής της διατύπωσης κοινότοπες και σχεδόν συστημικές. Για να σκεφτεί κανείς πώς μπορεί να αντικατασταθεί το σημερινό παραγωγικό μοντέλο, και να σχεδιαστεί το νέο, δεν αρκεί να περιγράφει κάποιες αλλαγές που συντελούνται ή που αναμένεται να συντελεστούν στο πλαίσιο του σημερινού παραγωγικού συστήματος. Χρειάζεται να αναδειχθούν και να σχεδιαστούν παρεμβάσεις οι οποίες μπορούν να ενταχθούν σε ένα σχέδιο ενίσχυσης του παραγωγικού και πολιτικού ρόλου των λαϊκών τάξεων, και των θεσμών που κατοχυρώνουν την προτεραιότητα του δημοσίου συμφέροντος και της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών.

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2019

Πολιτικές συμμαχίες και κοινωνικές συμμαχίες


ι πολιτικές εξελίξεις στην Ισπανία φαίνεται να προσφέρουν ένα επιπλέον επιχείρημα υπέρ της επιλογής του ΣΥΡΙΖΑ που επιδιώκει τη συμμαχία με τα στελέχη και τον κόσμο της κεντροαριστεράς. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δίνουν ένα 33,3% στο PSOE (σοσιαλιστικό κόμμα) που μαζί με το 14,5% των Unidos Podemos, φθάνει το πολύ σημαντικό 47,8%. Δικαιώνεται πριν απ'όλα η υποστήριξη από τους Podemos της κυβέρνησης των σοσιαλιστών, η οποία πήρε σοβαρά φιλολαϊκά μέτρα, και προκύπτει έτσι η πολύ πιθανή δυνατότητα διαμόρφωσης μιας αριστερής πλειοψηφίας μετά τις εκλογές της 28ης Απριλίου.

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

Αριστεροί λαϊκιστές και αριστεροί σκέτοι


Στην περιφέρεια της Μαδρίτης, το κόμμα των Podemos γνώρισε μια διάσπαση που δεν πέρασε απαρατήρητη. Εξη Δημοτικοί Σύμβουλοι στο Δήμο της Μαδρίτης οι οποίοι ανήκαν στους Podemos, διάλεξαν να κατέβουν στις προσεχείς δημοτικές εκλογές με το ψηφοδέλτιο της παράταξης (και τώρα πλέον κόμμα) Más Madrid της Δημάρχου Manuela Carmena, εγκαταλείποντας το κόμμα τους. Παράλληλα ο Iñigo Errejon, Νο 2 των Podemos, επέλεξε και αυτός το σχήμα Más Madrid, ενώ παραιτήθηκε από βουλευτής και “έθεσε εαυτόν” εκτός του κόμματος του οποίου υπήρξε ιδρυτής. Εδώ και καιρό οι σχέσεις του Errejon με τον Pablo Iglesias, τον Νο1 των Podemos, ήταν τεταμένες, και πολλοί σχολιαστές αποδίδουν αυτή την πολύ σημαντική ρήξη σε προσωπικούς ανταγωνισμούς, σε μια κρίσιμη πολιτικά περίοδο, εν όψει βουλευτικών εκλογών όπου δεν προβλέπεται να θριαμβεύσει το κόμμα που εγκατέλειψε ο Errejon.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Ο οδικός χάρτης της ανατροπής σήμερα


Το πρόσφατο βιβλίο του Κώστα Λαπαβίτσα (The Left Case Against the EU, Η Υπόθεση της Αριστεράς Κατά της ΕΕ) αξίζει να διαβαστεί ως κριτική του θεσμικού πλαισίου και των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και ως πρόταση για αριστερό πρόγραμμα, η οποία όμως αποκαλύπτει την εντυπωσιακή θεωρητική και πολιτική ανεπάρκεια της Αριστεράς στην οποία θέλει να ανήκει ο συγγραφέας. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για πρόγραμμα, αλλά για ένα σύνολο τοποθετήσεων, για ρήξη με τους θεσμούς της ΕΕ και έξοδο από την ΟΝΕ, για φορολογικές και νομισματικές πολιτικές πρός όφελος της εσωτερικής ζήτησης, για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, για βιομηχανική πολιτική προς όφελος της εγχώριας παραγωγής, για τράπεζες ελεγχόμενες από το δημόσιο, για πρωτεύοντα ρόλο των δημοσίων επενδύσεων. Η κεντρική ιδέα πίσω από αυτές τις τοποθετήσεις είναι οτι μια κυβέρνηση της Αριστεράς σε μια χώρα της ΕΕ μπορεί να υλοποιήσει αυτό το “πρόγραμμα” χάρη στις αντίστοιχες πολιτικές της αποφάσεις.

Γιλέκα, συνδικάτα, κόμματα


Η συνάντηση σε κοινές διαδηλώσεις σε 160 πόλεις της Γαλλίας των Κίτρινων Γιλέκων με συνδικαλιστικές οργανώσεις, τη CGT και τους Solidaires (τους Αλληλέγγυους, μια ανεξάρτητη συνδικαλιστική οργάνωση), την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου, ήταν ένα σημείο καμπής του κινήματος. Τα Κίτρινα Γιλέκα, που συγκεντρώνουν κατά κύριο λόγο φτωχά λαϊκά στρώματα, και διατυπώνουν αιτήματα που αφορούν τα εισοδήματα, αλλά και τη δημοκρατία, μέσω του στόχου των Δημοψηφισμάτων Πρωτοβουλίας των Πολιτών, βρέθηκαν επίσης αντιμέτωπα και με το πρόβλημα των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα καθώς αρνήθηκαν να φορολογούνται για τον υποτιθέμενο περιορισμό αυτών των εκπομπών. Πρόκειται για ένα κίνημα που καταγγέλει τη διεύρυνση των ανισοτήτων, μέσω του φορολογικού συστήματος κατά κύριο λόγο, και αναζητεί προτάσεις για μέτρα και πολιτικές που θα μειώσουν αυτές τις ανισότητες. Αυτό είναι κυρίως το πεδίο όπου συναντώνται τα Κίτρινα Γιλέκα με τα συνδικάτα, αλλά όχι όλα γιατί οι συνομοσπονδίες CFDT και Force Ouvrière, δεν δέχτηκαν να συμμετάσχουν στην κινητοποίηση.

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

Τάξη, συνείδηση, γνώση


Η Αριστερά, τα αριστερά κόμματα, αναπτύχθηκαν και διαμορφώθηκαν μέσα από τον 19ο αιώνα, ως κόμματα που εξέφραζαν την εργατική τάξη, το κόσμο της μισθωτής εργασίας, ως κόμματα που διαμόρφωναν τις πολιτικές τους με βάση δύο επιρροές: αφενός την οργανωτική και κοινωνική συγκρότηση της εργατικής τάξης και την ανάδειξη μιας δικής της ταξικής συνείδησης, και αφετέρου την ανάπτυξη μιας θεωρίας της ταξικής κινητοποίησης και δράσης, όπου κυριάρχησε η μαρξιστική ανάλυση και προγραμματική επεξεργασία. Η ταξική συνείδηση, δεν σήμαινε αναγκαστικά την ύπαρξη ενός σχεδίου για το μέλλον, και από την άλλη μεριά η θεωρία δεν μπορούσε να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί χωρίς τις κινηματικές και οργανωτικές μορφές που αποτελούσαν εκδηλώσεις της ταξικής συνείδησης. Κατά την ιστορική περίοδο ως την Επανάσταση τους 1917, την οργανωτική και πολιτική συγκρότηση της εργατικής τάξης συνόδευαν μια θεωρητική επεξεργασία και συζήτηση που αφορούσαν το χαρακτήρα και τους στόχους των εργατικών κινημάτων, τον χαρακτήρα των κομμάτων που τα εκπροσωπούσαν και τις στρατηγικές αυτών των κομμάτων. Επρόκειτο για μια περίοδο δημιουργική, όπου η ανυποχώρητη στράτευση και το ακούραστο θεωρητικό έργο του ίδιου του Μαρξ είχε δώσει τον πολιτικό και ηθικό τόνο.

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Apprendre de l'expérience SYRIZA



1. Introduction

Le gouvernement de SYRIZA fut le premier gouvernement formé par un parti de gauche, en janvier 2015, à la suite de la crise de 2008, exprimant la volonté d'une alliance de fait de couches populaires et moyennes désirant résister aux politiques d'austérité imposées par les institutions européennes et le Fond Monétaire International (la Troika) dés 2010. Plusieurs facteurs on fait que ce parti a du accepter un compromis avec la Troika en juillet 2015, avant d'être réelu en septembre, acceptant de continuer les politiques d'austérité, et de gouverner en négotiant continuellement les politiques proposées par les institutions européennes, liées au service de la dette publique. Une dette que ces institutions avaient pris soin de transferer des banques privées aux états de l'eurozone, transformant une question de négotiation de l'état grec avec de banques privées en question politique européenne centrale.